تحولات منطقه

هوش مصنوعی آرام‌ آرام از تلفن همراه دانش‌آموزان به فضای کلاس‌های درس راه پیدا کرده است؛ازحل تمرین و تولید محتوای آموزشی تا کمک به معلمان در طراحی سؤال و ارزیابی عملکرد دانش‌آموزان.

هوش مصنوعی به مدارس رسید، اما نه برای همه /  شکاف آموزشی در لباس فناوری
زمان مطالعه: ۱۰ دقیقه

هوش مصنوعی آرام‌ آرام از تلفن همراه دانش‌آموزان به فضای کلاس‌های درس راه پیدا کرده است؛ازحل تمرین و تولید محتوای آموزشی تا کمک به معلمان در طراحی سؤال و ارزیابی عملکرد دانش‌آموزان. اما در نظام آموزشی ایران که هنوز بسیاری از مدارس آن با کمبود امکانات اولیه، ضعف زیرساخت‌های دیجیتال و تراکم بالای کلاس‌ها دست‌ وپنجه نرم می‌کنند، ورود این فناوری پرسشی جدی را پیش می‌کشد: آیا هوش مصنوعی می‌تواند کیفیت آموزش را برای همه ارتقا دهد یا قرار است دانش‌آموزان برخوردار را چند قدم جلوتر ببرد و شکاف آموزشی را عمیق‌تر کند؟

ورود رسمی به آموزش

ورود هوش مصنوعی به مدارس کشور دیگر صرفاً به استفاده پراکنده دانش‌آموزان از ابزارهایی مانند چت‌بات‌ها محدود نیست؛ وزارت آموزش ‌وپرورش درماه‌های اخیر از برنامه‌هایی برای آموزش این فناوری به معلمان و دانش‌ آموزان خبر داده است. مصطفی آذرکیش، معاون آموزش متوسطه وزارت آموزش‌ و پرورش، در شهریور ۱۴۰۵ از آغاز طرح سراسری آموزش هوش مصنوعی به معلمان سخن گفت و تأکید کرد که هدف این برنامه، صرفاً آموزش کار با چند نرم‌افزار نیست؛ بلکه باید به بازاندیشی در نقش معلم، ارتقای سواد دیجیتال و تغییر شیوه‌های یادگیری منجر شود.

این رویکرد در سخنان علیرضا کاظمی، وزیر آموزش‌ وپرورش، نیز دیده می‌شود؛ اوبا اشاره به ضرورت سامان‌دهی سیاست‌گذاری دراین حوزه گفته است تعدد تصمیم‌ گیران و نبود متولی واحد برای هوش مصنوعی، اجرای برنامه‌ها را با ابهام روبه‌ رو می‌کند. کاظمی همچنین توسعه مدارس هوشمند و فناورپایه را از مسیرهای ارتقای کیفیت و عدالت آموزشی دانسته است.

اما میان اعلام یک برنامه ملی و تحقق آن در کلاس درس فاصله ‌ای وجود دارد که نمی‌توان از کنار آن گذشت: آیا همه مدارس، ازمناطق برخوردار شهری تا روستاهای دورافتاده، امکان دسترسی به ابزارها و آموزش‌های مورد نیاز را دارند؟ و آیا معلمی که با کمبود امکانات اولیه روبه ‌رواست، می‌تواند هم‌زمان مسئول اجرای تحول فناورانه نیز باشد؟

مسئله‌ای قدیمی که با فناوری جدید بزرگ‌تر می‌شود

نابرابری آموزشی پیش از ورود هوش مصنوعی هم وجود داشته است؛ تفاوت میان مدارس دولتی و غیردولتی، مناطق برخوردار و محروم، شهر و روستا و حتی مدارس مختلف یک شهر،سال‌هاست برکیفیت آموزش اثر می‌گذارد. اکنون متغیر تازه‌ای به این معادله اضافه شده است: دسترسی به ابزارهای هوش مصنوعی و توانایی استفاده مؤثر از آن‌ها.

براساس آمار منتشرشده از سوی وزارت آموزش‌ و پرورش، حدود ۲۱۱ هزار دانش‌آموز عشایری در بیش از هفت هزار مدرسه مشغول تحصیل‌اند؛ مدارسی که بخشی از آن‌ها در قالب چادر، کانکس یا کلاس‌های متناسب با شرایط کوچ فعالیت می‌کنند. در چنین شرایطی، صحبت از آموزش هوش مصنوعی بدون توجه به امکانات اولیه این مدارس، می‌تواند به معنای نادیده گرفتن فاصله‌ای باشد که دانش‌آموزان این مناطق با مدارس برخوردار دارند.

تازه‌ ترین آمار اتصال مدارس به شبکه فیبر نوری نیز تصویری از مسیر ناتمام توسعه زیرساخت‌ها ارائه می‌دهد. براساس گزارش وزارت آموزش ‌وپرورش که ۲۵ آبان ۱۴۰۵ منتشر شده، تا آبان امسال ۸ هزار و ۲۵ مدرسه به شبکه فیبر نوری متصل شده‌اند. درهمین گزارش، برضرورت پیگیری مدارس باقی‌مانده، رفع موانع اجرایی و حتی برقراری مجدد اتصال مدارسی که پیش‌تر از این خدمات برخوردار بوده‌اند،اما اتصالشان قطع شده، تأکید شده است.

البته اتصال به فیبرنوری تنها یکی از شاخص‌های زیرساختی است و نمی‌توان آن را معادل تعداد کل مدارس دارای اینترنت یا برخوردار از امکانات دیجیتال دانست؛ اما همین آمار نشان می‌دهد که توسعه زیرساخت ارتباطی مدارس هنوز درحال اجراست. درچنین وضعیتی، اگر دانش‌آموز یک مدرسه برخوردار بتواند با اینترنت پرسرعت، رایانه شخصی و ابزارهای پیشرفته از هوش مصنوعی برای یادگیری و تمرین استفاده کند، اما دانش‌آموز مدرسه‌ای درمنطقه محروم حتی دسترسی پایدار به اینترنت نداشته باشد، فناوری به‌ جای آنکه فاصله‌ها را کم کند، به امتیازی تازه برای گروه برخوردار تبدیل خواهد شد.

این نابرابری فقط به داشتن یا نداشتن تلفن همراه و رایانه محدود نیست؛کیفیت اینترنت،هزینه استفاده از ابزارها، امکان دسترسی به نسخه‌های پیشرفته‌تر، توانایی خانواده برای خرید تجهیزات و حتی آگاهی والدین از نحوه استفاده از این فناوری، همگی در شکل‌گیری فرصت‌های نابرابر نقش دارند. دانش‌آموزی که در خانه والدین آشنا با فناوری دارد، احتمالاً زودتر یاد می‌گیرد چگونه از هوش مصنوعی برای حل مسئله، یادگیری زبان یا تمرین ریاضی استفاده کند؛ درحالی که دانش‌آموز دیگر ممکن است اساساً نداند چنین امکانی وجود دارد.

از معلم کمکی تا یادگیری متناسب با توان دانش‌آموز

با وجود این نگرانی‌ها، نمی‌توان ظرفیت‌های هوش مصنوعی را در ارتقای کیفیت آموزش نادیده گرفت. یکی از مهم‌ترین مزیت‌های این فناوری، امکان شخصی ‌سازی یادگیری است؛درکلاس‌های پرجمعیت، معلم فرصت محدودی برای توجه جداگانه به نیازهای آموزشی تک‌ تک دانش‌آموزان دارد؛هوش مصنوعی می‌تواند با تحلیل پاسخ‌ها و عملکرد دانش‌آموز، نقاط ضعف او را شناسایی کند و تمرین‌هایی متناسب با سطح یادگیری‌اش پیشنهاد دهد.

برای مثال، دانش‌آموزی که دریک مبحث ریاضی مشکل دارد، می‌تواند با کمک ابزارهای هوشمند،همان موضوع را با توضیح‌های ساده‌تر، مثال‌های متنوع و تمرین‌های مرحله ‌به ‌مرحله مرور کند. دانش‌آموز دیگری که در یک درس پیشرفت بیشتری دارد، می‌تواند تمرین‌های دشوارتری دریافت کند. به این ترتیب، آموزش از الگوی یکسان برای همه فاصله می‌گیرد و امکان توجه به تفاوت‌های فردی افزایش می‌یابد.

مزیت دیگر هوش مصنوعی، کمک به معلم درانجام فعالیت‌های تکراری و زمان‌براست؛ طراحی اولیه سؤال، دسته ‌بندی پاسخ‌ها، تهیه محتوای کمک‌آموزشی، تنظیم طرح درس و تحلیل مقدماتی نتایج آزمون‌ها، از جمله کارهایی هستند که می‌توانند با کمک این ابزارها سریع‌تر انجام شوند. اگراین زمان آزادشده صرف گفت‌وگو با دانش‌آموزان، شناسایی مشکلات یادگیری، تقویت خلاقیت و توجه به مسائل تربیتی شود، هوش مصنوعی می‌تواند کیفیت آموزش را بهبود دهد.

از سوی دیگر، دسترسی به منابع آموزشی متنوع و امکان توضیح یک مفهوم به شیوه‌های مختلف، می‌تواند برای دانش‌آموزانی که درکلاس فرصت کافی برای پرسیدن سؤال ندارند، مفید باشد. البته این مزایا زمانی محقق می‌شوند که دانش‌آموز به ابزار مناسب دسترسی داشته باشد، محتوای تولیدشده درست و قابل اعتماد باشد و معلم نیز بر روند استفاده از آن نظارت کند.

آموزش معلمان؛ شرطی که با چند ساعت دوره محقق نمی‌شود

یکی از مهم‌ترین حلقه‌های موفقیت هوش مصنوعی در مدارس، معلمان هستند؛اگرمعلم نتواند خروجی‌های نادرست یا ناقص ابزارهای هوشمند را تشخیص دهد، دانش‌آموز نیز ممکن است پاسخ اشتباه را به‌عنوان حقیقت بپذیرد. به همین دلیل، آموزش معلمان نباید به آشنایی با چند ابزار یا نحوه نوشتن دستور برای یک چت‌بات محدود بماند؛ بلکه باید مهارت ارزیابی اطلاعات، شناخت محدودیت‌های فناوری، آموزش تفکر انتقادی و تشخیص خطاهای الگوریتمی را نیز در بر بگیرد.

وزارت آموزش‌ و پرورش درهمین زمینه برنامه‌هایی را آغاز کرده است. مصطفی آذرکیش، معاون آموزش متوسطه این وزارتخانه، در شهریور از آغاز طرح سراسری آموزش هوش مصنوعی به معلمان خبرداد. او تأکید کرد که هدف این طرح، تغییر نگاه به نقش معلم، ارتقای سواد دیجیتال و هماهنگ کردن توسعه حرفه‌ای فرهنگیان با تحولات فناوری است. آذرکیش همچنین گفته است دانش‌آموزان نباید صرفاً مصرف‌کننده پاسخ‌های تولیدشده توسط هوش مصنوعی باشند، بلکه باید توانایی تحلیل اطلاعات و استفاده آگاهانه از این فناوری را به دست آورند.

علیرضا کاظمی، وزیر آموزش‌وپرورش، نیز در مهرماه سال جاری اعلام کرد که ۲۵۰ هزار معلم در سال گذشته با هوش مصنوعی آشنا شده‌اند. درهمان دوره، رئیس سازمان مدارس و مراکز غیردولتی وزارت آموزش‌ و پرورش از ارائه ۳۶ ساعت آموزش برای معلمان سراسر کشور خبرداد. این ارقام از آغاز یک حرکت آموزشی حکایت دارند،اما پرسش مهم‌تر آن است که این آموزش‌ها تا چه اندازه توانسته‌اند به مهارت عملی در کلاس درس تبدیل شوند.

آشنایی اولیه با یک فناوری، لزوماً به معنای توانایی استفاده آموزشی از آن نیست؛معلم باید بداند چه زمانی استفاده از هوش مصنوعی به یادگیری کمک می‌کند و چه زمانی مانع آن می‌شود.اگردانش‌آموز به‌جای حل مسئله، صورت سؤال را وارد یک ابزار هوشمند کند و پاسخ آماده تحویل بگیرد، ممکن است تکلیف انجام شده باشد، اما یادگیری اتفاق نیفتاده باشد.

آذرکیش نیز برهمین موضوع تأکید کرده و نقش معلم را فراتر از انتقال محتوا دانسته است. به گفته او، هوش مصنوعی می‌تواند در طراحی درس، تولید محتوا و تحلیل عملکرد دانش‌آموزان به معلم کمک کند، اما مسئولیت تربیت، قضاوت حرفه‌ای و ارتباط انسانی همچنان برعهده معلم است.

خطر پاسخ‌های آماده؛ آیا دانش‌آموزان کمتر فکر خواهند کرد؟

یکی ازنگرانی‌های جدی درباره گسترش هوش مصنوعی درمدارس، تبدیل شدن آن به جایگزین تفکر و تلاش دانش‌آموز است. وقتی ابزارهای هوشمند می‌توانند در چند ثانیه انشا بنویسند،مسئله ریاضی حل کنند، خلاصه کتاب تحویل دهند یا پاسخ پرسش‌های درسی را تولید کنند، این خطر وجود دارد که بخشی از دانش‌آموزان به‌جای یادگیری، به دریافت پاسخ آماده عادت کنند.

در چنین شرایطی، ارزیابی سنتی تکالیف نیز با دشواری روبه ‌رو می‌شود؛معلم ممکن است نتواند تشخیص دهد متنی که دانش‌آموز تحویل داده حاصل مطالعه و تحلیل خودش است یا خروجی یک ابزار هوشمند. اگر شیوه ارزشیابی تغییر نکند، ممکن است دانش‌آموزی که مهارت بیشتری در استفاده از ابزارهای تولید محتوا دارد، نمره بالاتری بگیرد؛ بی‌آنکه الزاماً دانش و توانایی بیشتری کسب کرده باشد.

از سوی دیگر، پاسخ‌های تولید شده توسط هوش مصنوعی همیشه درست نیستند؛این ابزارها ممکن است اطلاعات نادرست، منابع ساختگی یا توضیح‌های ناقص ارائه دهند و حتی در مسائل ساده نیز دچار خطا شوند. دانش‌آموزی که هنوز توانایی ارزیابی و راستی‌آزمایی اطلاعات را به دست نیاورده، ممکن است نتواند میان پاسخ معتبر و نادرست تفاوت بگذارد.

به همین دلیل، آموزش استفاده از هوش مصنوعی باید هم‌زمان با تقویت مهارت‌هایی مانند پرسشگری، استدلال، تحلیل، خلاقیت و تشخیص اعتبار منابع پیش برود. هدف نباید این باشد که دانش‌آموز سریع‌تر به پاسخ برسد؛ بلکه باید بتواند پاسخ را بفهمد، درباره آن سؤال کند و درستی آن را بسنجد.

خطرهایی فراتر از کلاس درس

ورود هوش مصنوعی به مدرسه فقط مسئله کیفیت تدریس و نابرابری دسترسی نیست؛ اطلاعات دانش‌آموزان نیز در معرض خطر قرار می‌گیرد. ابزارهای هوشمند ممکن است برای ارائه خدمات آموزشی، داده‌هایی درباره عملکرد تحصیلی، نقاط ضعف، علایق و حتی رفتار دانش‌آموزان دریافت کنند. اگر مشخص نباشد این داده‌ها کجا ذخیره می‌شوند، چه کسانی به آن‌ها دسترسی دارند و چگونه مورد استفاده قرار می‌گیرند، امنیت اطلاعات کودکان و نوجوانان با پرسش‌های جدی مواجه خواهد شد.

درکنارآن،سوگیری الگوریتمی نیز می‌تواند به ارزیابی ناعادلانه منجر شود. سامانه‌ای که براساس داده‌های محدود یا الگوهای خاص طراحی شده است، ممکن است پاسخ‌هایی با شیوه بیان متفاوت، لهجه یا زمینه فرهنگی خاص را به‌ درستی ارزیابی نکند؛اگر تصمیم‌گیری درباره توانایی تحصیلی دانش‌آموز یا مسیر آموزشی او بدون نظارت انسانی به چنین سامانه‌هایی سپرده شود، خطاهای فناوری می‌توانند پیامدهای واقعی و گاه بلندمدت داشته باشند.

در سند ملی هوش مصنوعی ایران که به تصویب شورای عالی انقلاب فرهنگی رسیده، بر رعایت حریم خصوصی، امنیت داده‌ها، انصاف، شفافیت، توضیح‌ پذیری و جلوگیری از تبعیض و سوگیری تأکید شده است. این سند همچنین دربخش آموزش و پژوهش، برضرورت اصلاح نظام آموزشی برای تقویت مزیت‌های انسانی در برابر هوش مصنوعی و تدوین محتوای آموزشی درمقاطع مختلف تحصیلی تأکید دارد.

عدالت آموزشی با توزیع ابزار محقق می‌شود، نه با اعلام برنامه

در نهایت، پرسش اصلی این نیست که هوش مصنوعی وارد مدارس ایران می‌شود یا نه؛این روند آغاز شده و به ‌تدریج گسترش خواهد یافت؛مسئله تعیین‌ کننده، چگونگی توزیع فرصت‌های حاصل از آن است. اگر امکانات، آموزش و دسترسی به فناوری فقط در مدارس برخوردار متمرکز شود، هوش مصنوعی به عاملی برای بازتولید نابرابری تبدیل خواهد شد؛اما اگر زیرساخت‌ها و آموزش‌ها به‌ صورت عادلانه توسعه یابند، همین فناوری می‌تواند بخشی از محدودیت‌های نظام آموزشی را کاهش دهد.

احمد محمودزاده، رئیس سازمان مدارس و مراکز غیردولتی وزارت آموزش‌ و پرورش، در تشریح برنامه‌های آموزشی این وزارتخانه گفته است آموزش هوش مصنوعی نباید صرفاً به یادگیری چند ابزار محدود شود و هدف، تبدیل دانش‌آموز از مصرف‌ کننده فناوری به کاربری آگاه و خلاق است. این هدف زمانی دست‌ یافتنی خواهد بود که دانش‌آموزان مدارس دولتی، روستایی و مناطق محروم نیز به همان اندازه دانش‌آموزان مدارس برخوردار فرصت یادگیری و تمرین داشته باشند.

برای تحقق چنین هدفی، چند اقدام ضروری است: نخست، توسعه اینترنت پایدار و تجهیزات آموزشی در مدارسی که هنوز از حداقل زیرساخت‌های دیجیتال محروم‌اند؛ دوم، فراهم کردن دسترسی برابر دانش‌آموزان به ابزارها و محتوای آموزشی هوشمند، بدون تحمیل هزینه‌های سنگین به خانواده‌ها؛ سوم، آموزش مستمر و کاربردی معلمان؛ چهارم، تدوین دستورالعمل‌های مشخص درباره حریم خصوصی، امنیت داده‌ها و مسئولیت استفاده از ابزارهای هوشمند؛ و پنجم، تغییر شیوه‌های ارزشیابی به‌ گونه‌ ای که فهم، تحلیل و خلاقیت دانش‌آموز سنجیده شود، نه صرفاً توانایی تولید پاسخ.

در کنار این اقدامات، لازم است وزارت آموزش‌ و پرورش به ‌صورت شفاف گزارش دهد که چه تعداد مدرسه به ابزارهای هوشمند دسترسی دارند، چه سهمی ازمعلمان آموزش عملی دیده‌اند و دانش‌آموزان مناطق مختلف تا چه اندازه از این امکانات بهره‌مند شده‌اند. بدون چنین شاخص‌هایی، نمی‌توان فهمید برنامه‌های اعلام‌ شده تا چه اندازه به ارتقای کیفیت و عدالت آموزشی منجر شده‌اند.

هوش مصنوعی نه به‌ خودی‌ خود ناجی آموزش است و نه الزاماً تهدیدی برای آن. این فناوری می‌تواند به معلم درشناخت بهتر نیازهای دانش‌آموزان کمک کند، فرصت یادگیری فردی را افزایش دهد و بخشی از محدودیت‌های کلاس‌های پرجمعیت را کاهش دهد؛ اما اگر زیرساخت، آموزش و نظارت متناسب با آن فراهم نشود، ممکن است دانش‌آموزان برخوردار را به امکاناتی مجهز کند که دیگران از آن محروم‌اند.

در واقع، آزمون اصلی نظام آموزشی ایران نه درسرعت ورود هوش مصنوعی به مدارس، بلکه در توانایی آن برای توزیع عادلانه فرصت‌های این فناوری است. اگر قرار باشد هوش مصنوعی تنها به مدارس مجهز و خانواده‌های برخوردار خدمت کند، عدالت آموزشی یک گام دیگر عقب خواهد رفت؛ اما اگر این فناوری به ابزاری عمومی و قابل دسترس تبدیل شود، می‌تواند فرصتی برای جبران بخشی از فاصله‌های آموزشی باشد. آینده این تحول را نه خود فناوری، بلکه تصمیم‌های امروز سیاست‌گذاران آموزشی تعیین می‌کند.

برچسب‌ها

مشهد

کربلا

کاظمین

مکه

مدینه

قم

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
در زمینه انتشار نظرات مخاطبان رعایت چند مورد ضروری است:
  • لطفا نظرات خود را با حروف فارسی تایپ کنید.
  • مدیر سایت مجاز به ویرایش ادبی نظرات مخاطبان است.
  • نظرات حاوی توهین و هرگونه نسبت ناروا به اشخاص حقیقی و حقوقی منتشر نمی‌شود.
  • نظرات پس از تأیید منتشر می‌شود.
captcha